Toskania, lato 1970 roku. Dziesięcioletni Mirco Balleri (Luca Capriotti) wychowuje się w zwyczajnej rodzinie – ojciec pracuje jako kierowca ciężarówki, matka prowadzi dom. Jego świat to podwórko, zabawy z rówieśnikami i kino. Chłopiec z zapałem ogląda filmy przygodowe i westerny, bawi się w gry ruchowe, żyje wyobraźnią i dźwiękiem. Ten porządek zostaje nagle przerwany przez wypadek, w wyniku którego Mirco traci wzrok.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami niewidome dzieci nie mogą kontynuować nauki w zwykłych szkołach. Trafiają do specjalnych ośrodków z internatem, oddzielonych od rodzin i dotychczasowego środowiska. Mimo sprzeciwu rodziców Mirco zostaje wysłany do takiej placówki w Genui. Instytut działa według sztywnego programu i jest prowadzony przez kościelną administrację. Jego celem jest przygotowanie wychowanków do „użytecznych” zawodów — nauki brajla oraz prac manualnych, takich jak tkactwo czy tapicerstwo. Rozwój wyobraźni i indywidualnych zainteresowań schodzi tu na dalszy plan.
W nowym miejscu Mirco poznaje swojego rówieśnika Felice, który staje się jego najbliższym towarzyszem. Początkowo Mirco nie potrafi odnaleźć się w nowym systemie i traci energię do działania. Przełom następuje, gdy przypadkowo odkrywa stary magnetofon taśmowy. Zaczyna eksperymentować z nagraniami i tworzyć dźwiękowe opowieści. Stopniowo zdobywa kolejnych sprzymierzeńców – Francescę, córkę jednej z pracownic, poznaje także przypadkowo niewidomego studenta Ettore, uczestnika strajków studenckich. Studenci krytykowali w tym czasie dyscyplinę systemu edukacyjnego, hierarchię ocen, wysokie koszty i bariery dostępu do nauki, paternalistyczne zarządzanie uczelniami oraz sprzeciwiali się dominacji tradycyjnej hierarchii i autorytetów.
Moja ocena: Film „Czerwony jak niebo” jest oparty na prawdziwej historii. Jego pierwowzorem jest życie włoskiego montażysty dźwięku Mirco Mencacci, który jako dziecko stracił wzrok, a mimo to związał swoją przyszłość z pracą nad dźwiękiem w kinie i radiu. Film nie jest dosłowną biografią, ale swobodną, artystyczną interpretacją jego drogi – skupioną na dzieciństwie, doświadczeniu utraty widzenia i odkrywaniu świata poprzez słuch.
Dzięki temu historia ma mocne oparcie w faktach, a jednocześnie zachowuje poetycki, ciepły ton opowieści o dojrzewaniu i stopniowym nabywaniu sprawczości.
Podobne: Gwiazdy na ziemi (2007), Ostatni seans (2021)
