Rodzina Bertrama mieszka w jednej z biednych, robotniczych dzielnic Kopenhagi lat 60. Bracia – Anders, Oskar i najmłodszy z nich, Bertram (Michael Nezer) – to łobuzerska trójka, która nie stroni od dziecięcych intryg i kombinacji. Towarzyszy im siostra, odpowiedzialna i zorganizowana Winnie, pechowy ojciec, który stale szuka pracy, oraz mama, na której barkach spoczywa odpowiedzialność za całą rodzinę.
W tym domowym chaosie pojawiają się również barwne postacie z dalszej rodziny. Ciotka Guda – gapowata i powolna – stanowi zupełne przeciwieństwo wujka Georga. Ten z kolei to choleryk i kombinator, wiecznie bez pracy i stałego miejsca zamieszkania. Mimo to ma ogromny wpływ na wyobraźnię chłopców.
Trzy anioły i pięć lwów (Tre engle og fem løver) to druga część dyptyku o przygodach Bertrama, zrealizowana w 1982 roku przez reżysera Svena Methlinga. W pierwszej części, Porwanie (Kidnapning), wujek Georg wciąga chłopców w plan porwania syna milionera. Komediowe nieporozumienia i niespodziewane zwroty akcji sprawiają, że historia staje się pełną gagów opowieścią o dziecięcej naiwności i dorosłym nieudacznictwie.
W Tre engle og fem løver fabuła przybiera równie absurdalny obrót. Mały Bertram maluje obraz przedstawiający siebie i pięć lwów. Chce go powiesić w galerii sztuki, więc podczas rodzinnej wizyty w muzeum zabiera swoje dzieło ze sobą. Nie wie jednak, że w tym samym czasie dwójka zawodowych złodziei planuje kradzież bezcennego obrazu „Trzy anioły”. W wyniku komicznego zamieszania dochodzi do zamiany płócien: złodzieje przypadkowo kradną obraz Bertrama, a oryginalne Trzy anioły trafiają do chłopca.
Gdy złodzieje orientują się, że doszło do pomyłki, porywają Winnie i żądają zwrotu dzieła wartego miliony koron duńskich. Rodzina – mimo dzielących ją różnic – musi połączyć siły, by uratować siostrę i rozwiązać kolejną kryminalno-rodzinną łamigłówkę.
Moja ocena: Trzy anioły i pięć lwów (Tre engle og fem løver) to pełna absurdu i ciepłego humoru familijna komedia, która – mimo lekkiego tonu – nie unika społecznych tematów. Przez pryzmat przygód nieporadnej, lecz zżytej rodziny pokazuje realia życia w robotniczych dzielnicach Kopenhagi. To świat, w którym trzeba kombinować, by przetrwać, ale w którym solidarność i rodzinne więzi mają ogromną wartość. Film, podobnie jak jego poprzednik, celnie balansuje między slapstickiem a satyrą społeczną, choć odzew krytyki był dość umiarkowany i przeważały negatywne recenzje obu filmów.
W świecie Bertrama humor staje się narzędziem przetrwania – lekarstwem na biedę, niepewność i chaos. Choć opowieść osadzona jest w realiach lat 60., jej przesłanie pozostaje uniwersalne: śmiech jest najskuteczniejszą strategią.
Seria książek Kidnapning z Lille Bertramem Bjarne Reutera składa się z sześciu tomów, nie zostały one jeszcze przetłumaczone na język polski:
- Kidnapning
- Rent guld i posen
- Ridder af skraldespanden
- Tre engle og fem løver
- Abdulahs juveler
- Den skæggede dame
Oprócz wspomnianej serii o Bertramie, Bjarne Reuter jest również autorem cenionej powieści młodzieżowej Zappa, którą w 1983 roku zekranizował znany duński reżyser Bille August – twórca takich filmów jak Świat Bustera oraz zdobywca dwóch Oscarów za dramat Pelle zwycięzca. W kolejnych latach Reuter skupił się na pisaniu fikcji historycznej, często porównywanej do twórczości Dana Browna, jednak od czasu do czasu powracał do tematyki dzieciństwa i literatury dziecięcej. Przykładem może być książka Hodder ocala świat z 1998 roku, w której powraca do świata dziecięcej wyobraźni i samotności. Powieść ta została przeniesiona na ekran w 2003 roku pod tytułem Ktoś jak Hodder jej recenzję można przeczytać na tym blogu.
