Tsatsiki ma osiem lat i mieszka z mamą w piętrowcu w Sztokholmie. Ich mieszkanie jest małe, zagracone i głośne. Mama wynajmuje je nie tylko dla siebie i syna, ale też dla swojego punkowego zespołu, którego jest wokalistką. Próby odbywają się w salonie. Mama nosi glany, skórę i kolorowe włosy. Nie przypomina innych mam, co robi wrażenie na dzieciach ze szkoły Tsatsikiego. Trudno jej jednak pogodzić muzykę z odpowiedzialnością, więc Tsatsiki dorasta trochę „w biegu”, jak gdyby nie był jej synem, lecz kolejnym członkiem aspirującej kapeli. Mimo to mama potrafi być stanowcza. Umie postawić do pionu szkolnego prześladowcę Tsatsikiego, Mårtena, bez trudu radzi sobie także w potyczce słownej z wiecznie zajętym dyrektorem szkoły.
Całkowitym przeciwieństwem mamy jest Göran. Tsatsiki poznaje go na basenie. Göran jest policjantem – spokojnym, ułożonym i przewidywalnym. Mówi niewiele, ale jasno. Przez zbieg okoliczności wynajmuje pokój w tym samym domu, w którym mieszkają Tsatsiki i jego mama. Szybko zdobywa zaufanie chłopca, bo traktuje go poważnie i z uwagą. Podwozi go swoim motorem do szkoły, pokazuje jak się naprawia silnik. Göran staje się dla niego przeciwwagą dla chaotycznego stylu życia mamy, dlatego Tsatsiki wraz ze swoim najlepszym przyjacielem Perem Hammarem próbuje go zeswatać z mamą. Nie jest to łatwe, bo mama ma chłopaka z zespołu – hałaśliwego basistę, z którym wydaje się być nierozłączna.
Największym marzeniem Tsatsikiego jest wyjazd do Grecji, gdzie mieszka jego ojciec, którego jeszcze nigdy nie spotkał. W swoim pokoju ma jedno zdjęcie: ojciec stoi na nim dumny ze złowionymi ośmiornicami. Chłopiec wyobraża sobie, że kiedyś popłyną razem łódką, zanurkują i zapolują na ośmiornice, dlatego codziennie ćwiczy bezdech i namawia mamę, żeby zabrała go do Grecji, aby mógł go wreszcie poznać.
Tsatsiki to pierwsza ekranizacja serii książek popularnej duńskiej pisarki dla dzieci i młodzieży Moni Nilsson-Brännström. Za reżyserię odpowiada duet scenarzysty Ulfa Starka oraz reżyserki Elli Lemhagen. Niecałe dwa lata po premierze pierwszej części ukazała się kontynuacja – Tsatsiki: przyjaźń na wieki – z tymi samymi bohaterami i aktorami.
Zarówno w książce, jak i w filmie pojawia się wiele wątków: pierwsza szczenięca miłość, tęsknota za ojcem, mama, która jest „cool”, ale nie daje poczucia stabilizacji i bezpieczeństwa, a także przyjaźń z sympatycznym policjantem, stającym się dla chłopca figurą ojca, przemoc w szkole. Mimo dużej liczby tematów twórcy pamiętają, że kierują historię do młodych widzów, dlatego całość pozostaje przystępna i utrzymana w konwencji ciepłego komediodramatu.
Podobne: Pod względem sposobu prowadzenia narracji i konstrukcji bohaterów Tsatsiki, mama i policjant przypomina inne skandynawskie filmy o dorastaniu: Ktoś jak Hodder, a także Elvis! Elvis! z 1976 roku.
